Zo ging en gaat het dus in mijn gezin van herkomst

Situatie:

Ik ben in de woonkamer bij mijn ouders, in gesprek met mijn vader. Mijn moeder komt plots binnenrennen en, terwijl ik dus druk in gesprek ben met mijn vader, breekt ze heel dwingend in in het gesprek want ze 'moet' wat vragen. Ik heb toen mijn grens gesteld en gezegd dat ik nu even in gesprek ben en dat ze maar even moet wachten. (Ik heb een gruwelijke hekel aan dit gedrag van mijn moeder - ik ken haar niet anders dan dat ze niet weet of kan aanvoelen wanneer het kan om in een gesprek in te breken en dat ze dit ook niet op 'normale' en vriendelijke wijze kan. Het gaat altijd heel lomp, abrupt en dwingend.) Al heel mijn leven stoor ik me hier aan, dus ik was trots dat ik mijn grens gesteld heb tijdens het gesprek met mijn vader.

Ik zag mijn moeder wel weer driftig de kamer uitgaan naar de keuken, maar heb er verder niet bij stilgestaan.

Een kwartier later kwam mijn moeder weer binnen, heel geagiteerd en gestressed. Ze viel meteen tegen me uit, weer met die dwingende harde stem. Dat ze iets had willen vragen, en dat dat niet kon, en dat ze niks snapt van mijn communicatie en dat ze altijd op haar tenen loopt als ik er ben, dat ze altijd het gevoel heeft op haar tenen te moeten lopen als ik er ben. Het werd allemaal op verwijtende toon gebracht, met harde stem en in een slachtofferrol. Ik wilde er op in gaan en uitleggen dat ze best iets mag vragen, maar dat de manier waarop ze dat doet mij stoort als ik bezig ben. Maar ze was alweer weg, liep gewoon bij me weg en deed de deur dicht. Dus zat ik tegen een dichte deur te praten.

Ik voelde me overrompeld, klein, maar ook boos en geschokt. Het is heel lang geleden dat mijn moeder op die manier tegen mij uitgevallen is. Ergens heb ik het idee gehad dat dat tot het verleden hoorde, dat dat nooit meer zou gebeuren. Mijn vader en mijn man waren erbij toen mijn moeder zo uitviel, maar er was niemand die het voor mij op nam en ook niemand die iets tegen mij zei nadat mijn moeder weggestoven was naar de keuken. Net alsof er niks gebeurd was. Dat deed pijn. Ik voelde mij niks, een nobody. Een lege huls.

Toen ik aan mijn vader vroeg wat hij er nou van vond, wat er gebeurde, zei hij "Zo is ze nou eenmaal" en "Dan weet je waar ik mee leven moet". Sja daar heb ik niks aan toch...

Het is nu een week later, en ik heb mijn moeder sindsdien niet meer gesproken. Ik heb er geen behoefte aan, ik voel me gekwetst door haar uitval, haar verwijten en vooral de mánier waarop ze zich naar mij toe geuit heeft. Mijn moeder heeft ook niks meer laten horen. Als ik haar wel weer spreek, wil ik terugkomen op dit voorval, want dít pik ik niet. Zo tegen mij uitvallen en vervolgens weglopen als ik het er over hebben wil. Ze mag het gerust oneens zijn met me of me kritiek geven, we hoeven het niet altijd eens te zijn. Maar juist de manier wáarop ze met me om is gegaan, pik ik niet (meer!). Ik ben een volwassen vrouw, geen kind!

Een aantal dagen geleden was mijn vader hier, zonder mijn moeder. Het eerste waar hij over begon toen hij binnenkwam, was mijn moeder. En hij zei dat ik in het vervolg maar meteen naar mijn moeder moet luisteren en antwoord geven als zij iets komt vragen, dat zou een hoop ellende besparen. En ze heeft nou eenmaal ADHD en autisme, het is nou eenmaal een moeilijke vrouw, bla die bla.

Nou dáár word ik dus alleen maar pissiger van! En dit is, zoals het vroeger ook ging. Mijn moeder viel uit of werd boos op me en van mijn vader moest ik het allemaal maar pikken en inslikken, hij kwam nooit voor mij op, hoe fout mijn moeder ook was. Nee, ik moest me maar aanpassen aan haar buien en kuren.

En dát maakt me zo boos! Ik heb me het grootste deel van mijn leven aangepast aan mijn moeder. Aan mijn vader. Aan mijn ex, aan mijn omgeving, aan alle anderen. En daar ben ik me bewust van geworden en dat dóe ik niet meer. Ik hou rekening mét, maar niet meer ten koste van mezelf! Ik hóef mezelf niet klein te maken en weg te cijferen, alles te pikken wat anderen mij aandoen. Ik hoef geen 'ja en amen' te zeggen op wat een ander vindt, zegt of doet en dat doe ik dus ook echt niet (meer)!

Ik heb mijn vader gezegd dat ik dat dus niet ga doen. Dat mijn moeder zich ook aan de fatsoensnormen dient te houden, ook al heeft zij ADHD en autisme, dat betekent nog niet dat zij zo met een ander kan en mag omgaan. Mijn moeder mag mij alles zeggen en vragen, mits zij dit op normale wijze doet, zonder dwang, gesnauw of gegrauw. Ze is niet méér dan ik en zij dient mij met respect te behandelen. Zodra ik mijn moeder zie of spreek, zal ik haar dit ook zeggen. Wie denkt ze wel dat ze voor zich heeft?!

Comments

[Geplaatst door: Annieta]

Dinnetje, wat heb jij je kranig verweerd. Je bent helemaal niet klein en onbenullig, ook al voelde jij je op dat moment zo. In werkelijkheid word je al sterker en sterker en laat je niet meer over je heen lopen. Op een gegeven moment is de maat toch wel vol.

Tuurlijk herken ik ook, wat je schrijft. Altijd maar weer voor de lieve vrede je hoofd moeten buigen, luisteren naar je dwingende en/of narcistische vader of moeder, in jouw geval. Ik snap best, dat je pa eieren voor zijn geld kiest, maar dit hoeft niet (meer) ten koste van jou te gaan. Achteraf is het om woest van te worden, dat niemand zijn mond open durft te trekken en jou zo in de kou laat staan. Zo krijgt je moeder nooit tegengas en leert ze nooit, hoe je als mens met elkaar om behoort te gaan. Heel pijnlijk voor je.

Wacht maar af tot je moeder bij jou komt, ze zal toch eens een keer hierover na moeten denken.

Het is tijd voor verandering. JOU tijd is gekomen. En ik ben super trots op je, mijn dinnie.

liefs van mij

[Geplaatst door: loatgoan]

lieve Iam
ik hoop dat je een beetje bent bekomen van alle commotie rondom je moeder en vader
wat een strijd die je dan weer moet leveren
en steeds weer aan moet gaan
helaas ken ik dit verhaal maar al te goed
je kunt het in feite nooit goed doen
toch hoop ik zo dat jullie met de kerst
toch een fijne dagen hebben met elkaar
en er licht mag schijnen voor jullie
drieën want dat hebben jullie zo verdiend
weet dat ik er altijd voor jullie ben
en zal zijn
en ik hoop dat ik een beetje door
hier te schrijven en er te zijn
kan verlichten jullie pijn
het is nooit leuk als je je weer zo verschrikkelijk klein begint te voelen
dat gevoel heb ik altijd als mijn vader zich weer eens negatief over mij of mijn zus
die hij de laatste tijd ook flink moet hebben uitlaat
hij komt er hier niet meer in maar bij mijn zus loopt hij de deur bijna plat ivm met de kleinkinderen
en altijd heel nare opmerkingen
echt kleinerend bedoeld
dan krijg ik mijn zus huilend aan de foon
en dan praten we uren lang wat voor
*** het eigenlijk wel is
maar goed je kent het fenomeen
maar al te goed
waarschijnlijk zullen we het wel nooit goed doen in hun ogen en moeten we maar voor onzelf de keuze maken dat we dat verdriet
daarom moeten staken
dat het ons minder doet minder kan raken
ook al is dat natuurlijk niet zo
maar we moeten wel ook al willen we dat juist niet maar ons wapenen tegen
al deze loze woorden en uitspraken die zo kwetsend zijn
weet dat ik het heel dapper van je vind
dat je zo voor jezelf en je gezin bent opgekomen
dat durven er maar weinig en zullen velen van dromen
jij dappere vrouw hebt toch maar even je vrouwtje gestaan hi hi
en hebt ze heel juist gezegd netjes en beleefd dat je er niet van gediend bent
goedzo en blijf nu bij je standpunt
laat je moeder maar naar jouw toe komen
ook al duurd dat nog een tijd
tijd zal niet eeuwig duren
en ze zal zeker komen en haar fout inzien
dat deed ook mijn vader na een jaar
erg lang maar ik heb vol gehouden
en hij moest eieren voor zijn geld kiezen
en ik ben absoluut niet haatdragend hoor helemaal niet maar eens is de grens die jij ook zo mooi stelt bereikt
daarom wens ik je ook zo toe dat je kunt genieten van je gezinnetje en
de kerstsfeer het feest van het licht
dat je dat met je man en je kindje
mag vieren
dat gun ik jullie zo
jullie hebben dat verdiend

ik wens het jullie toe
met heel mijn hart
alle liefs van mij karin
een heel gezegend
en zalig kerstfeest

liefs van mij
karin

[Geplaatst door: Swan]

Hear hear! Dat is de spirit!

[Geplaatst door: Mies]

Lieve, te goed willen zijn, en daarop getrainde Iam,

Wat zijn dit ahw herbelevingen voor mij. Dat je altijd alles aan hun onderlinge onmin op moet vangen, voorkomen, goed moet maken en op je af moet laten reageren.
In de 1e plaats: medelijden hebben met hen!
Om dan overal voor op te moeten draaien, in het krijgen van verwijten en DE schuld!.

Dit is niet alleen autisme of weet ik wat voor excuus-etiketje.....dit is narcisme ten top.
En niemand neemt het voor jou op.

Jij hoeft nu niet langer hun voetveeg te zijn.
Geef het hen op een briefje, letterlijk!
Schrijf het voor ze op.
Lijst het in.
Hang het aan HUN muur.
En laat je niet langer als hun klaagmuur gebruiken.

Je bent als kind al genoeg onder het tapijt geschoven, enzovoort.

Houd je hoofd recht, je poot stijf.
Wees met recht fier en trots op jezelf.
Daar heb je ALLE RECHT toe.

Je bent mijn dapper vrouwke,
waar van gehouden dient te worden.
Punt uit.nl

Schouders recht,
sta in je recht
en wees blij met jezelf
met je inzichten
met je geestelijke groei
boven je ouders uit.

Een bovenmaats meisje
waar ik trots op ben,
en terecht!

je Miesje, die geen floep meer heeft :P

[Geplaatst door: loatgoan]

o lieve iam
wat heb je wat te stellen met je moeder
en je vader zit er zo tussen in dat hij het ook niet meer weet hij kiest nu de partij van je moeder omdat hij alle dagen met haar moet leven op deze manier wat ik natuurlijk niet goed keur maar dat weet je ook wel
gezien het feit hoe het vroeger bij ons ging was het al niet anders
maar goed nu even over jouw
ik denk dat je man je wel wil verdedigen hoor
het geen onwil is maar ook met zijn mond vol tanden staat en onthand is dat er zoiets gebeurd dat zou mijn man ook zijn
ik vind het echt heel erg goed van je en dapper dat je zo goed je grens hebt aangegeven aan haar je zo goed hebt gezegd
op een nette manier dat ze best met je mag praten maar dat je nu even met je vader in gesprek bent en zo met haar het gesprek wat ze wil voeren aan zult gaan
zij is niet voor rede vatbaar
jouw valt niks te verwijten
neem jezelf dat ook niet kwalijk aub
je bent juist heel goed bezig op deze manier
en ook tegen je vader kun je op een rustige
en duidelijke manier zeggen dat je niet meer wenst zo te worden aangesproken door je moeder dat je dat al lang genoeg hebt moeten slikken en dat je een volwassen vrouw bent en altijd bereid bent te luisteren naar beiden maar je niet in tweeën kan splitsen
ik ken de situatie en ik kan me voorstellen dat je je op dat moment heel erg klein en onbenullig voelt
maar juist dat ben je niet je hebt juist een heel grote stap vooruit gemaakt
en dat is die grote stap die zo nodig was
om haar terecht te wijzen dat ze te ver ging
je hoeft het inderdaad niet altijd eens te zijn maar communiceren kan nog altijd op een
rustige en normale manier nu begrijp ik best de situatie hoor dat dat heel moeilijk is
mijn ouders werden om het minste geringste boos mijn moeder kon dan geheel ontploffen
en mijn vader moest me dan slaan van mijn moeder omdat ik volgens haar ongehoorzaam was geweest
tot ik laatst een tijd geleden
een brief aan mijn vader heb geschreven
mijn moeder leeft niet meer
met daarin alles wat ik kwijt wilde
en dat ik hem niet alleen de schuld geef van wat er is gebeurd maar ook mijn moeder
en dat ik het idee had dat praten hierover geen zin meer had
maar tot mijn grote verbazing kwam hij met de brief bij me
ik had wel de politie achter mij staan hoor een telefoontje was genoeg en ze zouden er direct zijn
maar daarin kwam een hoop oud zeer naar boven
en hij vertelde dat hij echt van me hield
dit is voor mij natuurlijk moeilijk te geloven als hij eerst zegt dat ik er nooit had moeten zijn
maar hij zat daar met tranen in zijn ogen en op dat moment voel je je inderdaad heel klein en onbenullig maar daarmee heb ik
net als jij om dit dus maar even als voorbeeld te nemen een grote stap gezet
om mij niet meer te laten koeieneren
en dat heb jij ook niet meer gedaan
laat het maar bezinken jij hebt niks verkeerd gedaan en laat haar maar naar jouw toe komen echt je zult zien dat dat niet lang zal duren tot ze weer contact zoekt
en dan kun je jouw ongenoegen hierover uitspreken

jullie hebben al genoeg op jullie bordje gehad
het mag nu wel even wat minder
neem je rust en geniet van je kleine samen
samen zijn met zijn drieën en gelukkig met je gezinnetje zijn en worden dat is het belangrijkste wat telt en volgens mij gaat
dat helemaal goed komen nu

dat wens ik jullie van harte toe
laat je niet op de kop zitten meisje lief
je verdiend zoveel beter

ik wens je heel veel sterkte en
moed en kracht toe
en ik denk aan jullie

heel veel liefs van mij karin